Maar helaas… de laatste poging was weer negatief. Het voelde alsof ik al een week van tevoren wist dat het niet goed zou komen. Ik had al menstruatiepijn en was gewoon niet te genieten die week. Toen een collega zei dat ze zwanger was, en ik op Instagram alleen maar aankondigingen van baby’s en verlovingen zag, leek alles zo intens.. Wat is er mis met mij?

Toch blijven we hopen en zoals Bob Marley het zegt: ‘Don’t worry about a thing, Cause every little thing gonna be all right..’

De volgende stap: ‘laparoscopie’

Na enkele onsuccesvolle pogingen met ovulatie-inductie stelde de dokter voor om een kijkoperatie te ondergaan, een laparoscopie. Dit is een minimaal invasieve chirurgische techniek waarbij de arts via kleine snedes in de buik de organen bekijkt. Het doel is hierbij om te onderzoeken of er een onderliggend probleem is dat de vruchtbaarheid beïnvloedt. In mijn geval werd dit als vooronderzoek gedaan om mogelijk IVF op te starten, maar dat hoeft niet altijd het geval te zijn. Deze ingreep was op 7 april in het Jan Palfijn ziekenhuis te Gent, waar ik in kamer 12 lag. Dat kon alleen maar goed gaan dacht ik, want 7 en 12 zijn mijn geluksgetallen!

Mijn kamergenoot Wendy vertelde mij dat ze endometriose had. Endometriwatte? Had ik nog nooit van gehoord! Endometriose is een aandoening waarbij weefsel dat normaal gesproken in de baarmoeder groeit, zich buiten de baarmoeder nestelt, zoals op de eierstokken, eileiders of het buikvlies. Dit kan leiden tot pijn, onvruchtbaarheid of andere klachten… Dat was dus de reden waarom zij daar lag. Het ging haar niet om een kinderwens, maar vooral om verlichting van de pijn door endometriose.

Om 12 uur was ik op de kamer waar ik moest wachten tot… 17 uur. ‘Oooohmy, zo lang zonder eten!’ Om de tijd te doden, probeerde ik wat te slapen. Toen hoorde ik om 16 uur: “Wakker worden, het is jouw beurt!” . Twee lieve verpleegsters kwamen me halen en brachten me naar de voorbereidingen. Daar kreeg ik een infuus, wat ik persoonlijk het engste moment vond. Ik moest hierna nog een uur wachten voordat het zover was.

Om 17 uur werd ik naar de operatiekamer gebracht. Daar werd ik op een smal bed gelegd en de anesthesist maakte snel wat grapjes om me gerust te stellen. Er stonden zoveel artsen om me heen! Hij stelde me allerlei vragen als afleiding, totdat ik langzaam in slaap viel. Om 19 uur werd ik wakker, het eerste wat ik zei was: “Dorst, dorst, dorst!” Mijn mond voelde zo droog aan! Gelukkig kreeg ik snel een lekker waterijsje. Dat was echt eventjes genieten!

Na de ingreep werd ik naar mijn kamer gebracht, waar Wendy al terug springlevend was. Was ik de enige die zoveel pijn had? Haha, ik voelde mij echt een aansteller. Gelukkig had ik haar als kamergenoot, want het waren fijne gesprekken en we stelden elkaar gerust.

De dag van het resultaat

’s Ochtends werden we wakker gemaakt voor nieuwe pijnstillers via het infuus. Ik wist niet dat ik het zou zeggen, maar ik was blij met de nieuwe pijnstillers die door mijn lichaam stroomden! Na het eten werd onze pleisters vervangen door douchepleisters en mochten we al snel in onze “balzaal” douchen (de badkamer was echt gigantisch). Michiel was om 11 uur bij mij in het ziekenhuis, net zoals Wendy haar vriend. We praatten nog even bij, maar we hadden toch een beetje stress voor het bezoek van de dokter. Ik hoopte dat hij zou zeggen: “Er was een probleem, maar dat probleem is opgelost.”

Nadat hij de uitleg bij Wendy had gegeven, kwam dokter Decleer voor mijn bed staan, met een grote glimlach op zijn gezicht. “Ons probleemgevalletje,” zei hij. Ik lachte terug en zei: “Dat zal wel.” Ik dacht dat ze niets hadden gevonden… Maar niets was minder waar. Blijkbaar heb ik endometriose en zaten mijn eileiders volledig dicht. Ze hadden een vloeistof ingebracht met de bedoeling deze door de eileiders te laten stromen, maar in plaats daarvan zwollen de eileiders door de verkleving volledig op. Dit betekent dat, als ik op de gewone manier zwanger zou zijn geworden, er een grote kans was op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Hij sprak de woorden uit: “Het zal sowieso IVF worden.” Ze hebben veel kunnen wegnemen, maar niet alles, er is nog steeds actieve endometriose aanwezig..

Dokter Decleer zei met 95% zekerheid dat ze me zwanger zouden krijgen met IVF. Toen ik die woorden hoorde, had ik echt moeite om verder te luisteren. Het was een mix van verdriet en geluk. Het voelde alsof er een groot obstakel was, maar tegelijkertijd was er ook hoop. Die woorden blijf ik onthouden. Hij zegt dat toch niet zomaar. Ik voel dat het gaat lukken. Dokter Decleer heeft zoveel ervaring, ik heb er vertrouwen in& ik onthoud gewoon de woorden: ‘95% kans!‘

3 maanden in kunstmatige menopauze met Zoladex

Na de laparoscopie moest ik drie maanden in kunstmatige menopauze. Door mijn lichaam tijdelijk minder oestrogeen te laten maken, kunnen de endometrioseplekjes tot rust komen en herstellen. Na de rustperiode kunnen we starten met IVF.

Elke drie weken kreeg ik een Zoladex-spuit in mijn buik. De dokter zette deze zelf en geloof me: dat was best pijnlijk! Maar het moest gebeuren. Tijdens die drie maanden stond mijn lichaam eigenlijk een beetje ‘uit’, en daardoor kon ik ook wel even ‘uit’ in mijn hoofd.

Omdat alles even op pauze stond, besloot ik gewoon om er het beste van te maken en te genieten van de dingen die er wel zijn. Mijn beste vriendin Marthe was toen ook in België (terwijl ze normaal in China woont). We hebben zo veel leuke dingen gedaan! Door bewust te zijn van de dingen die er waren, was het eigenlijk echt een fijne periode.

Social media liet ik grotendeels links liggen, want al die babyaankondigingen en bezoekjes waren soms best zwaar. Ik bouwde een soort beschermmuur om me heen om niet te veel mee te voelen, dat gaf me gewoon wat rust.

Maar dus.. OPRECHT SORRY aan alle vriendinnen met kindjes waarvoor ik er zo weinig ben geweest het afgelopen jaar. Ik nam tijd voor mezelf, om op te laden en te genieten van het nu. Met de zomer in zicht en een toffe reis naar Zuid-Frankrijk met vrienden om naar uit te kijken, voelde ik me echt wel goed. Het hielp om leuke dingen te plannen en zo hoopvol te blijven.

En toen was het zover… Na die pauze begonnen we aan IVF. Spannend! Die rustperiode leerde me dat het oké is om soms even stil te staan, te ademen en te genieten van kleine momenten, ook als het traject moeilijk is.

De start met IVF

We zijn begonnen met IVF! En dat betekent: spuiten. Heel veel spuiten.
De eerste drie dagen kreeg ik elke avond twee injecties in mijn buik, gevolgd door drie dagen met zelfs drie Menopur-spuiten per keer. Elke injectie moesten we zelf klaarmaken, een heel gedoe. Michiel groeide al snel uit tot mijn persoonlijke verpleger.

De ampullen met oplosvloeistof moesten voorzichtig opengebroken worden, waarna de vloeistof in het flesje met poeder ging. Daarna trokken we alles weer op in de spuit, vervingen we de naald voor een dunner exemplaar, en dan kwam het spannende moment: prikken in mijn buik.

Elke avond om stipt 19.00 uur stond ‘verpleger Michiel’ klaar. Ik had nooit gedacht dat hij zoveel geduld met mij zou hebben. Dat was ook wel nodig, want met mijn spuitenfobie was het soms net een kleine komedie in de woonkamer.

Normaal stond er een controle gepland op dag 7 van de spuitjeskuur, maar op dag 5 werd ik wakker met enorme buikpijn. Niet zomaar wat pijn maar echt het soort pijn waarbij je denkt: “Oké, dit voelt niet normaal.” Ik wist even niet wat doen, wachten op de afspraak of toch al bellen? Michiel twijfelde geen seconde en zei: “Gewoon gaan. Nu.”

Dus zonder afspraak reed ik die dag richting het fertiliteitscentrum, op de route naar het werk. Aan het onthaal deed ik mijn verhaal, en tot mijn opluchting werd ik meteen binnengeroepen, nog vóór alle andere patiënten. Ik was dankbaar, maar stapte toch met een klein hartje de dokterspraktijk binnen.

Op de echo zag dokter Decleer al snel wat er aan de hand was: mijn eierstokken hadden precies een vliegende start genomen. “Je hebt al veel follikels,” zei hij, “je hebt snel gereageerd op de medicatie.” En toen kwam de verrassing: ik mocht de dag erna al de Ovitrelle-spuit zetten. Alles ging ineens veel sneller dan verwacht. Normaal duurt zo’n stimulatiekuur 10 tot 14 dagen… en ik zat pas op dag 5?

Ik wist even niet of ik nu blij moest zijn of juist ongerust, maar zoals altijd bleef dokter Decleer de rust zelve. Met een glimlach zei hij: “Misschien krijg ik je nog zwanger vóór mijn verlof.”

De volgende dag mocht ik opnieuw naar het fertiliteitscentrum om de Ovitrelle-spuit op te halen. Het was zaterdag en omdat alles zo plots in een stroomversnelling zat, was nog niet alles geregeld zoals gepland.

Aan het onthaal kreeg ik meteen uitleg over de eicelpunctie die maandag zou plaatsvinden. Ik kreeg een medicatieschema mee, netjes opgelijst, zoals altijd. En gelukkig maar, want amai… zó veel medicatie had ik echt niet zien aankomen.

Net toen ik dacht dat ik het overzicht een beetje begon te krijgen, kwam er nog een extra vraag:
“Heb je ondertussen ook al de bevestiging van terugbetaling van je mutualiteit ontvangen?”
Euhm… wat? Bevestiging?

“Je hebt dat nodig als je maandag toekomt in het ziekenhuis.”
En daar ging m’n hartslag ineens de hoogte in. Het was zaterdag, de mutualiteit was gesloten, en ik had werkelijk géén idee hoe ik dit nog in orde moest krijgen voor maandag 9 uur. Paniekstand: aan.

De dag van de punctie (pick-up)

Op maandagochtend reden Michiel en ik richting ziekenhuis. Mijn buik voelde alsof ik een luchtballon had ingeslikt, en de pijn was… aanwezig. Ondertussen belde ik (lichtjes paniekerig) naar het hoofdkantoor van de mutualiteit. Gelukkig nam een supervriendelijke mevrouw op die het allemaal meteen regelde. Een echte heldin! Opluchting: check.

Na zeker tien keer checken of ik alle papieren en medicatie mee had, voelde ik me er klaar voor. Laat die pick-up maar komen!

Een punctie (ook wel ‘pick-up’ genoemd) betekent dat de arts met een dunne naald de rijpe eicellen uit je eierstokken haalt. Dit is soms onder plaatselijke verdoving maar gelukkig was dit bij mij onder narcose.

Na het infuus in mijn arm werd ik al snel naar de operatiezaal gebracht. Ik nam nog even afscheid van Michiel (die ook nog zijn eigen bijdrage mocht gaan leveren). In de operatiezaal kreeg ik een zuurstofmaskertje op, en niet veel later dommelde ik weg. Alles ging snel, na nog geen 15 minuten werd ik alweer wakker. Net als de vorige keer werd ik verwend met een waterijsje en een suikerwafel.

Michiel, die zelfstandig schrijnwerker is, had nog een drukke werkdag voorzien. Ik verzekerde hem dat alles goed ging en zei: “Ga maar, ik neem straks wel de trein naar huis.” In mijn hoofd klonk dat plan best haalbaar. Spoiler: dat was het dus niet.

Omdat het om een dagopname ging, dacht ik stiekem dat ik me snel weer oké zou voelen. Maar vlak voor ik wilde vertrekken, ging ik nog even naar het toilet. Daar voelde ik het ineens: zwart voor mijn ogen, licht in mijn hoofd. “Oei,” dacht ik nog, “dit gaat mis.” Half bij bewustzijn drukte ik nog net op het alarm.

Niet veel later werd ik wakker op de badkamervloer, in m’n blote billetjes (natuurlijk), met twee lieve verpleegsters boven me. Flauwgevallen. De trein was op dat moment geen optie meer.

Gelukkig kon mijn mama me komen ophalen. We hadden het traject eigenlijk nog niet volledig met familie gedeeld, omdat we hoopten het als een verrassing te kunnen vertellen als het zou lukken. Maar die gedachte moest ik op dat moment loslaten.

Toen mama aankwam, kwam de verpleegster bij me zitten op het bed.

“We hebben 15 eiblaasjes kunnen ophalen,” zei ze. “Daarvan bevatten er 7 een rijpe eicel.”
Ik schrok even. “Is dat… normaal?” vroeg ik.
“Ja hoor,” antwoordde ze geruststellend. “Het is eigenlijk een echte afvalrace. Niet elke rijpe eicel wordt bevrucht, en zelfs dan weet je nog niet of er eentje goed genoeg zal zijn voor terugplaatsing.”

Dat was even slikken. Ik had ergens gedacht dat er automatisch wel één goede eicel zou zijn. Maar zo werkt het dus niet.
Twee dagen later zouden we pas horen of er überhaupt een embryootje zou zijn om terug te plaatsen.

Bij IVF spreken ze van een embryo zodra een bevruchte eicel (de zygote) begint te delen. Dat gebeurt meestal één dag na de bevruchting.

En zo reed ik samen met mama naar huis. Dit met een hoofd vol gedachten, hoop en pijn, veel pijn… &het stille verlangen dat het allemaal goed zou komen.

Het verlossende telefoontje en de terugplaatsing

Woensdagochtend, twee dagen na de punctie, kreeg ik eindelijk dat ene telefoontje waar ik zo op had gehoopt.
“Er zijn drie eicellen bevrucht, en morgen zullen we er eentje terugplaatsen.”

Ik kon mijn blijdschap niet verbergen. Nog geen vijf minuten later wist een collega het al, het geluk spatte van me af. Is dit het dan? Word ik morgen gewoon zwanger gemaakt? Wat een absurde, gekke, geweldige gedachte.

Donderdagochtend om 10u20 werd ik verwacht op de fertiliteitsafdeling. Aan het onthaal zag ik meteen een bekend gezicht.
“Heb je nog pijn gehad na het flauwvallen?” vroeg ze met een warme blik.
Ze herkende me meteen, en dat voelde zo vertrouwd.
“Veel succes!” riep ze nog, terwijl ik het kamertje binnenstapte en ging zitten wachten op dokter Decleer.

Maar de dokter kwam niet meteen. Na een halfuurtje begon ik te twijfelen. Zou er iets mis zijn? Zou het toch niet gelukt zijn? Zijn ze bang om me teleur te stellen en kan het niet doorgaan door de pijn?

Na een uur ging plots de deur open. Daar was hij met zijn rustige glimlach.
“Ben je er klaar voor?”
Uhh, ja deuh (dacht ik)!

Hij legde uit dat ze gekozen hadden voor ICSI, omdat er minder rijpe eicellen waren dan gehoopt. Dat betekent dat ze één zaadcel rechtstreeks in de eicel injecteren om meer kansen te hebben. Verder was alles goed verlopen. De terugplaatsing ging snel en vlot.

Nog geen tien minuten later liep ik weer buiten. Aan de andere kant van de gang is de materniteit, soms een confronterend zicht, maar niet die dag.
Want terwijl ik de afdeling verliet, voelde ik alleen maar pure vreugde.
Zit er nu echt een klein embryootje in mijn buik?!

WHAAAAAT?!
Het geluk kon echt niet op.

De 2 wachtweken

De twee weken na de terugplaatsing worden ook wel “de wachtweken” genoemd en dat is exact wat je dan doet, wachten…
Wachten of het embryo zich innestelt in je baarmoeder. Wachten of je straks écht zwanger bent.

Tijdens die periode nam ik drie keer per dag Utrogestan, een progesteronmedicijn dat je baarmoeder helpt om een warm, stevig nestje te maken voor het embryo. Daarnaast nam ik twee keer per dag een halve Diazepam, sinds de punctie. Niet om vrolijk van te worden, wel om m’n spieren én m’n hoofd tot rust te brengen. Minder stress, minder spanning. En hopelijk dus een betere kans op innesteling.

Hiernaast nam ik ook Asaflow: één keer per dag een pilletje dat bloedverdunnend werkt. Zo stroomt het bloed wat makkelijker naar de baarmoeder en krijgen eicel en embryo extra zuurstof en voeding.

Wat ik niet had zien aankomen?
Hoe moe je wordt van al die medicatie. Op het werk voelde ik me vaak dromerig, afwezig, en focussen was soms echt een strijd. Maar eerlijk? Ik heb het goed doorstaan en ben ergens ook trots op hoe m’n lichaam dit allemaal aankan!

Het resultaat na de eerste IVF poging

Twee weken na de punctie had ik opnieuw een afspraak bij dokter Decleer. Tijd voor een bloedafname, om te zien of ik écht zwanger was.
Wat ik hier nog niet eerder vertelde: bij de start van de ovulatie-inducties ging het er stevig aan toe, meerdere echo’s en bloedafnames per week. Ik ben de tel intussen kwijtgeraakt, maar stiekem hoopte ik dat dit er een van de laatste was…

Diezelfde avond stond er een teambuilding op het werk gepland, maar ik voelde me die dag niet goed.
Pijn in mijn buik en een raar voorgevoel…
Ik had al op voorhand afgezegd. Niet omdat ik het niet wou, maar omdat ik ergens bang was voor het resultaat. En helaas, nog vóór ik een telefoontje van de arts kreeg, wist ik het al.
Mijn menstruatie kwam op gang. En daarmee ook de tranen.

Aan mijn bureau brak ik.
Tranen, veel tranen. Eén collega die niet mee was op teambuilding kwam bij me zitten en troostte me. Ik was op.
Leeg.
Het gevoel dat je dat embryootje kwijt bent, onbeschrijfelijk.

Bij een IVF-behandeling worden alleen de goede bevruchte eicellen geselecteerd om in te vriezen voor een eventuele latere poging. De laatste twee embryo’s die ik had hebben zich helaas niet verder gedeeld. Daardoor kon er niets ingevroren worden, en dat was toch wel even slikken. Een terugplaatsing met een ingevroren embryo (FET) is vaak minder zwaar dan een verse IVF-poging, omdat je eierstokken daarbij niet opnieuw gestimuleerd hoeven te worden met hormonen.

De weken daarna bleven zwaar. Verdriet bleef hangen als een mist. Werken lukte niet zoals anders, de motivatie was zoek. Maar toen kwam eindelijk het lichtpuntje: de vakantie in zicht.
Een pauze.
Even ademhalen.
En vooral: even helemaal niks moeten.

Frankrijk met de vrienden

Op 20 juli vertrokken we met vrienden naar het zuiden van Frankrijk. Vlak voor vertrek hadden Michiel en ik nog een kleine discussie. Over alcohol.
Ik leef al meer dan een jaar heel strikt: gezond eten, sporten, niet roken, niet drinken. Alles om echt alles te geven voor een kleintje. Michiel daarentegen… die drinkt al eens graag een pintje (te veel). En met een leuke vriendenbende erbij had ik wat schrik dat er elke dag alcohol ging zijn.

Toen ik vroeg of hij zich die week een beetje kon inhouden, hadden we even woorden. In mijn hoofd dacht ik: ik doe al zo lang zo hard mijn best, die ene week kan hij toch ook wat rustiger doen? We zouden in augustus of september opnieuw starten met IVF en ik wou gewoon geen gemiste kans.

Michiel zei dat ik het wat meer moest loslaten. Dat ik ook eens moest genieten. Misschien zelfs een glaasje drinken.

We verbleven in een prachtige omgeving, aan de voet van de Mont Ventoux. En eigenlijk liep het helemaal anders dan ik had verwacht. Michiel ging verrassend rustig om met alcohol. En ik… ik luisterde naar zijn woorden en liet het zelf wat meer los. Af en toe een glaasje. We hielden rekening met elkaar. En dat maakte het zo’n fijne reis.

Op een bepaald moment, in het zwembad, vertelde ik aan de meisjes over ons traject. Dat luchtte enorm op. Het deed me zó deugd om daar te zijn. Ik was al heel lang niet meer zo ontspannen geweest. Even geen zorgen. Alleen maar dankbaar voor die week!

Terug thuis, en toch nog even loslaten

Omdat ik PCOS heb, weet ik nooit wanneer mijn eisprong plaatsvindt. Daarbij komen ook nog verklevingen in mijn eileiders, waardoor de dokter zei dat de kans op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap iets groter is. Daarom twijfelden we of we het “veilig” zouden doen.

Maar die kans was klein. En eerlijk: we waren al zo lang aan het proberen. Nu we het even loslieten, lieten we het dan ook écht los. We genoten nog na van de vakantie. Gewoon doen waar we zin in hadden. Op alle vlakken.

Augustus werd een maand waarin we overal ja tegen zeiden. Elk feestje, elke uitnodiging, elk koffietje met vriendinnen. Geen zorgen. Gewoon genieten. Het was een prachtige zomer!

Wachten op iets dat niet komt

Toen het bijna september was, begon het wel erg lang te duren voor mijn menstruatie kwam. IVF konden we pas opnieuw opstarten als mijn natuurlijke cyclus terug op gang was. Ik was er helemaal klaar voor. Alleen mijn lichaam niet..

Wachten op een menstruatie als je niet weet wanneer die komt, dat duurt eindeloos. Ik wist dat mijn eisprong soms lang op zich laat wachten, maar toch…

Ik besloot opnieuw alles op alles te zetten en nam contact op met een osteopaat die gespecialiseerd is in vruchtbaarheid. Haar agenda zat maanden vol, maar ik bleef kijken. Tot er ineens, om 5 uur ’s morgens, een plaatsje vrij kwam.

Maakt niet uit dat ik om half vier moest opstaan. Ik ging!

Ze deed ook inwendige behandelingen, dus voor alle zekerheid deed ik eerst nog een zwangerschapstest. Negatief. Uiteraard. Met een klein hartje ging ik naar haar toe. Ze gaf uitleg, tips, raadde me kookboeken aan. Het voelde alsof we opnieuw gestart waren.

Dat ene sprankeltje

Dat gevoel liet me niet los. Ik wou weten of we toch niet konden opstarten. Diezelfde ochtend belde ik naar het fertiliteitscentrum. Ik mocht meteen langs bij dokter Decleer. Hij schreef me medicatie voor om mijn menstruatie op gang te brengen.

Opluchting.

Normaal moest mijn menstruatie 2 tot 7 dagen na het stoppen van de pillen komen. Maar dag 8 ging voorbij. Dag 9. Dag 10.

Ik belde opnieuw. En mocht weer langskomen.

Dokter Decleer keek wat vreemd toen ik zei dat ik nog steeds niet ongesteld was. Hij maakte zich zorgen over mijn baarmoederwand en stelde een echo voor. Die bleek dik. Toen keek hij me aan en vroeg:
“Ben je twee weken geleden intiem geweest met je partner?”

Ik schrok en zei meteen nee. Daar was ik echt van overtuigd. Nieuwe werkweek, druk, vakantie voorbij.

Voor de zekerheid namen ze bloed af. “Normaal zal je je menstruatie elk moment krijgen,” zei hij.

Op weg naar het werk bleef zijn vraag door mijn hoofd spoken. Twee weken geleden…
We hadden alles losgelaten. Ik hield niets meer bij. Geen agenda. Geen schema’s.

En toen viel het mij plots in..
Jawel.
Exact twee weken geleden.

Mijn hart maakte een sprongetje.

Die avond zou hij bellen. Mijn gsm stond op luid. Het werd laat. Heel laat. Mijn hoop zakte stilaan weg.

Rond 22 uur ging ik slapen en zette mijn gsm op stil. Net toen ik Michiel slaapwel zei, zag ik een gemiste oproep. En een voicemail.
Van dokter Decleer.

“Ik ben hier nog even door de bloedresultaten aan het gaan… en u bent toch wel degelijk zwanger.”

Ik heb dat bericht zeker tien keer beluisterd.
Dit kon niet waar zijn?!

Ik knuffelde Michiel.
“Wij worden mama en papa!!”

Van blijdschap naar angst…

Mijn vreugde sloeg snel om in zorgen. Door mijn verklevingen was er nog altijd de kans op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. We moesten wachten tot de eerste echo.

Twee weken later zaten we opnieuw bij dokter Decleer. Ik was bang. Heel bang. Hij zocht lang. Te lang. Ik keek naar Michiel en zag dezelfde angst in zijn ogen.

En toen plots:
“Ja! Kijk. Hier. Hier groeit jullie kleintje. Dit kleine pijnboompitje.”

Ik begon luidop te wenen. Alles kwam eruit. Dit was het moment waarop ik écht besefte: ik ben zwanger. Ik hoorde nauwelijks wat hij nog zei. Alleen nog “20 april”.

Thuis, in de keuken, kwam het ook bij Michiel binnen. Hij liet zijn tranen lopen en hebben zó lang staan knuffelen in de keuken.

Dit is echt, ons kleine wonder. Een doorzettertje!

Nog steeds vol ongeloof typ ik deze tekst, het lijkt te mooi om waar te zijn.. Ik dacht dat ik jaren aan deze blog zou schrijven. Ga ik het pas echt geloven als ons kleintje in onze armen ligt?

Dankbaar voor alles en iedereen rondom ons die er was.

Dikke knuffel,

ons

♡